Gelişimsel kalça displazisi tedavileri için pelvis osteotomi yöntemlerinin karşılaştırılması -biyomekanik çalışma-
Tezin Türü: Doktora
Tezin Yürütüldüğü Kurum: Kocaeli Üniversitesi, Fen Bilimleri Enstitüsü, MAKİNE EĞİTİMİ ANABİLİM DALI, Türkiye
Tezin Onay Tarihi: 2013
Tezin Dili: Türkçe
Öğrenci: İBRAHİM MUTLU
Danışman: YASİN KİŞİOĞLU
Açık Arşiv Koleksiyonu: AVESİS Açık Erişim Koleksiyonu
Özet:Biyomekanik in vitro deneysel çalışmalar çoğunlukla kadavra üzerinde yapılmaktadır. Ancak özellikli bir hastalığı olan deformiteli bir kadavra bulmak neredeyse imkânsızdır. Bu amaçla gelişimsel kalça displazili bir hastanın bilgisayarlı tomografi görüntülerinden üç boyutlu yapay ve sonlu elemanlar kalça eklemi elde edildi. Hastaya özgü yapay kalça modeli üzerinde temas basınçları ve temas alanları FujiFilm prescale basınç sensörü kullanılarak ölçüldü. Sonlu elemanlar modelinde deneysel koşullar uygulanarak sonlu elemanlar analizi yapıldı. Sonlu elemanlar analizi ile elde edilen bulgular ile deneysel sonuçlar karşılaştırıldı. Gelişimsel kalça displazisi çoğunlukla birçok çeşidi olan pelvis osteotomi ile tedavi edilmektedir. Farklı biyomekaniği olan bu osteotomilerin etkileri eklem temas basıncı açısından, imal edilen yapay kalça modellerinde Salter ve Ganz osteotomileri yapılarak farklı iyileştirme açılarında incelendi. Kalça ekleminde basınç ve temas alanı ölçüldü. Tüm sonuçlar birbirleri ile kıyaslandı. Ayrıca, bu iki osteotomi yönteminin sonlu elemanlar modelleri oluşturuldu. Deneysel koşullar sonlu elemanlar modelinde uygulanıp sonuçlar kıyaslandı. Diğer bir çalışmada ise gelişimsel kalça displazisili hastanın sonlu elemanlar yöntemiyle yürüme analizi yapılarak sonuçlar değerlendirildi. Deneysel sonuçlara göre osteotomi sonrası örtünme açısı arttıkça ortalama basınç beklendiği gibi düşmekte, ancak temas alanı beklenmedik biçimde azalmaktadır. Sonlu elemanlar analizinde her iki osteotomi yöntemi için temas alanı artmaktadır. Sonuç olarak kıkırdak malzeme özellikleri ve geometrik yapısıyla daha uygun bir yapay model temas alanı ve temas basıncı ölçmek için kadavra model yerini alabilir.