FROM SUSTAINABLE DEVELOPMENT TO SUSTAINABLE LIFE, ECOLOGICAL ANALYSIS OF SURFACE SEDIMENTS IN THE İZMİT BAY USING BIOGEOCHEMICAL INDICATORS

Ergül H. A., Aksan S.

1. Marmara Sürdürülebilir Çevre Sempozyumu, Kocaeli, Turkey, 8 - 10 June 2026, vol.1, no.1, pp.1, (Summary Text)

  • Publication Type: Conference Paper / Summary Text
  • Volume: 1
  • City: Kocaeli
  • Country: Turkey
  • Page Numbers: pp.1
  • Kocaeli University Affiliated: Yes

Abstract

Although the sustainability of marine ecosystems is often assessed in terms of human-focused economic outputs, the true essence lies in preserving the “sustainable life” cycle—one in which all living organisms that make up the ecosystem can continue to exist. This study examines the biogeochemical components in the surface sediments of Izmit Bay, which is under intense anthropogenic pressure, as indicators of ecosystem memory to understand the barriers to the continuity of life. Analyses of surface sediments collected from 56 stations across the bay reveal that the accumulation of biogenic silica (BSi), total organic matter (TOM), total organic carbon (TOC), and calcium carbonate (CaCO₃) has exceeded the limits of natural cycles. According to the findings, the 61% increase in TOC levels between 1987 and the 2020s, the concentration of biogenic accumulation in the Eastern Basin, and the decline in biological diversity indicate that the ecosystem’s biological carrying capacity is being strained. Excessive inputs of carbon and calcareous matter—a byproduct of human-centered industrialization—not only degrade water quality but also alter the physicochemical structure of benthic habitats, threatening species diversity and the fundamental cycles of life. This chronological degradation, as revealed by sediment records, highlights the heavy ecological cost of “sustainable development” goals and underscores the urgent need to adopt a life-focused “sustainable living” strategy. In conclusion, the biogeochemical anomalies in Izmit Bay prove that the ecosystem’s self-repair capacity is under critical threat and that nutrient inputs and industrial pressures must be radically reduced through an ecosystem-centered approach to ensure the continuity of life. It is believed that the ongoing dredging operations in the Eastern Basin of the Izmit Bay will contribute to the ecosystem’s self-recovery process. 

Deniz ekosistemlerinin sürdürülebilirliği, genellikle insan odaklı ekonomik çıktılar üzerinden değerlendirilse de asıl olan, ekosistemi oluşturan tüm canlı formlarının varlığını devam ettirebildiği “sürdürülebilir yaşam” (sustainable life) döngüsünün korunmasıdır. Bu çalışma, yoğun antropojenik baskı altındaki İzmit Körfezi’nin yüzey sedimentlerindeki biyojeokimyasal bileşenleri, canlı yaşamının sürekliliği önündeki engelleri anlamak amacıyla birer ekosistem hafıza göstergesi olarak ele almaktadır. Körfez genelindeki 56 istasyondan alınan yüzey sedimentlerinde yapılan analizler; biyojenik silika (BSi), toplam organik madde (TOM) toplam organik karbon (TOK) ve kalsiyum karbonat (CaCO3) birikiminin doğal döngü sınırlarını aştığını ortaya koymaktadır. Bulgulara göre, 1987’den 2020’li yıllara kadar geçen sürede TOK seviyelerinde gerçekleşen %61’lik artış ve Doğu Basen’de yoğunlaşan biyojenik birikim, ve azalan biyolojik çeşitlilik ekosistemin biyolojik taşıma kapasitesinin zorlandığını göstermektedir. İnsan odaklı sanayileşmenin bir çıktısı olan aşırı karbon ve kalsitik madde girdisi, sadece su kalitesini bozmakla kalmayıp, bentik habitatların fizikokimyasal yapısını değiştirerek tür çeşitliliğini ve canlı yaşamının temel döngülerini tehdit etmektedir. Sediment kayıtlarından okunan bu kronolojik bozulma, "sürdürülebilir kalkınma" hedeflerinin ekosistem üzerindeki ağır maliyetini ve bir an önce canlı odaklı bir “sürdürülebilir yaşam” stratejisinin benimsenmesi gerektiğini göstermektedir. Sonuç olarak, İzmit Körfezi’ndeki biyojeokimyasal anomaliler, ekosistemin kendi kendini onarma kabiliyetinin hayati tehlike altında olduğunu ve canlı yaşamının sürekliliği için besin elementi girdileri ile endüstriyel baskıların ekosistem merkezli bir yaklaşımla radikal biçimde azaltılması gerektiğini kanıtlamaktadır. İçinde bulunduğumuz günlerde İzmit Körfezi Doğu Baseni’nde devam eden dip taraması çalışmalarının ekosistemin kendi kendini onarma sürecine katkı sağlayacağı düşünülmektedir.