Akademik Veri Yönetim Sistemi
SARMAL KİTABEVİ, İstanbul, 2024
Antik Yunan’daki “demos” yani
“halk” sözcüğünün demokrasiyle olan doğrudan ilişkisinin kurulmasından bugüne,
halk kavramı, dünya siyaset sahnesinde ve yazınında en çok tartışma
konusu edilen olgulardan biridir. Halkın kendi kendini yönetmesini amaçlayan
demokrasi düşüncesi her ne kadar günümüz dünyasında her devletin ulaşmak
istediği bir erek olarak sunuluyorsa da demokrasinin olmazsa olmazı olan halk
hemen her yerde horlanmış, dışlanmış, ezilmiş, öldürülmüş, yok sayılmıştır.
Halkçılık kavramı ise tam da bu duruma bir tepki olarak ortaya çıkmıştır.
Siyasi yönetime ve onun politikalarına karışmayan ya da karıştırılmayan toplum
üyelerine yapılan bu haksızlığa karşı bir aydın duruşudur. Ancak bunca bilimsel
tartışmaya konu olmasına rağmen halkçılık kavramı, hala muğlak bir ifade olarak
karşımızda durmaktadır. Bu ilerici ve halkın savunulması gerektiğini savunan
ideolojinin toplumsal ve sınıfsal içeriğinin görmezden gelinerek, günümüzde,
birbirine taban tabana zıt ideolojileri ve siyasi yelpazenin çeşitli taraflarında
oldukları halde siyasetçilerin siyasi tarz ve söylemlerini, “popülizm”
kavramıyla isimlendirip, kavramın pejoratif bir anlamda kullanılması, onun
analitik değerini kaybetmesine neden olmaktadır.
From the establishment of a direct connection between demos—the term meaning “the people” in Ancient Greek—and democracy, the concept of the people has been one of the most intensely debated phenomena in world politics and political thought. Although the idea of democracy, which aims at the self-government of the people, is presented in today’s world as an objective that every state seeks to attain, the people themselves—who constitute the indispensable foundation of democracy—have almost everywhere been despised, excluded, oppressed, killed, or rendered invisible.
The concept of populism emerged precisely as a reaction to this condition. It represents an intellectual stance against the injustices inflicted upon members of society who are prevented from participating in political governance or deliberately excluded from it. Yet despite being the subject of extensive scholarly debate, populism continues to confront us as an ambiguous concept. By disregarding the social and class content of this ostensibly progressive ideology that claims to defend the people, contemporary discourse has come to label the political styles and rhetoric of politicians—despite their adherence to ideologies that are fundamentally opposed to one another and their positioning across different ends of the political spectrum—under the single rubric of “populism.” The pejorative use of the term in this manner has caused it to lose much of its analytical value.