4857 sayılı İş Kanunu uyarınca işçilerin işveren tarafından işyerlerinden başka bir yerde çalıştırılmak üzere gönderilmeleri halinde yolda geçen süreler günlük çalışma süresinden sayılır. İş Kanunu’nun bu süreleri günlük çalışma süresiyle sınırlandırmış olması nedeniyle işçinin ertesi gün başka bir şehirde olmak üzere seyahat ettiği durumlarda, yolda geçirilen sürelerin niteliğine ilişkin öğretide fikir birliği bulunmamaktadır. Bu çalışmada, işçinin ertesi gün iş görmek üzere yola çıktığı hallerde geçen sürelerin de çalışma süresine dâhil olması gerektiği savunulmuştur. İş Kanunu’nda, bu çalışmada ele alındığı biçimiyle yolda geçen sürelere ilişkin açık bir hükmün bulunmaması ve yolda geçen sürelerin niteliği hususunda tartışmaların bulunması nedeniyle konuya ilişkin bağımlılık unsurundan hareket eden öneriler sunulmaya çalışılmıştır. Bu yapılırken, İsviçre ve Amerikan hukukundaki düzenlemelerden yararlanılmıştır. Aynı şekilde, işçinin üretime dayalı bir çalışma yapmaksızın eğitimde geçirdiği sürelerin niteliğine ilişkin de kanunda açık bir düzenlemenin bulunmadığı nazara alınarak, yolda geçen sürelere ilişkin yapılan değerlendirmelerde olduğu gibi, İsviçre ve Amerikan hukukunda benimsenen ilkelerin yol gösterici olabileceği ve neticede meselenin yine bağımlılık unsuru perspektifinden düşünülmesi gerektiği değerlendirilmiştir.
According to the Labor Code No. 4857, in cases where the employees are sent to perform their duties at places other than the original workplace, the travel time spent by the them are regarded as working time. However, since the Labor Code limits these time periods to daily assignments, there is a scholarly debate with respect to whether the time spent while traveling to another city to perform those duties that start the next day shall fall under the concept of working time. In this study, it is argued that the aforementioned time should also be included in the working time. Specifically, considering that there is no clear provision regarding the nature of such times in the Labor Code and that the issue is contentious, solution proposals based on the legal subordination have been presented by referring to the Swiss and American Law. In the same way, in this study, considering that there is no clear and allencompassing provision in the Labor Code regarding the nature of the time spent by the employees in lectures and training programs without conducting any productive work, it is claimed that the principles adopted in Swiss and American Law, as in the evaluations of the time spent while traveling, can be guiding for Turkish Law. Ultimately, it is contended in this study that the issue should be approached from the perspective of legal subordination when elaborating on whether the time spent in lectures and training programs shall fall within the scope of the concept of working time.
